Een gastcolumn van Marcel Rutten:

Eens in de zoveel tijd heb je zo’n dag dat jouw droomvrouw het treinstel binnenwandelt. Ik doel hiermee op het type waarbij iedere man die niet George Clooney of Brad Pitt heet, spontaan begint te hakkelen en te stamelen.

Een vrouwspersoon van onbereikbare schoonheid, zeg maar. Intimiderend mooi dus. Maar moet ze dan ook aardig, slim, lief, een goede moeder of heel belezen zijn? Op zo’n moment en bij een dergelijke vluchtige verschijning zijn deze kwalificaties voor ons mannen even volstrékt niet relevant.

Ze loopt, nee ze wiegt – en dat verdient sowieso respect met een rolkoffertje achter je aan – het gangpad af alsof het de catwalk van Chanel aan de Parijse Rue Cambon is

Vandaag is het zo’n dag in de intercity richting Schiphol/Amsterdam. Ik schat haar toch wel in de vijftig maar zoals dat dan heet: buitengewoon fraai gerijpt. Ze is lang, slank, heeft halflang kastanjebruin haar met een zweem van roestrood, hoge jukbeenderen, elegant en toch enigszins tegendraads gekleed en dat mag ik wel.

Ze loopt, nee ze wiegt – en dat verdient sowieso respect met een rolkoffertje achter je aan – het gangpad af alsof het de catwalk van Chanel aan de Parijse Rue Cambon is. Ach, het is natuurlijk maar een filmfragment dat aan je voorbij loopt. Zou je die stilzetten dan kan het misschien zoals bij ieder ander normaal mens ‘op onderdelen’ allemaal best nog wel eens tegenvallen, maar daar doen wij nu even niet aan. We willen het moment van de magie niet verstoren.

Ze volgen de vrouw met argusogen die lijken te wensen dat deze hooggehakte schoonheid ter plaatse door een van haar fraai gevormde enkels mag zakken

En over magie gesproken: de dame in kwestie heeft zelfs de timing op deze namiddag mee wanneer de laagstaande zon enkele seconden lang flitsend als een stroboscoop tussen een bomenrij door zijn stralen afvuurt, gelijk een batterij fotografen tijdens een modeshow. Er zijn mannen én zelfs vrouwen die nu omkijken.

Maar ik zie ook afgunst. In het bijzonder van de twee toch niet onknappe dames schuin tegenover mij die haar slechts van achteren voorbij zien komen. Ze volgen de vrouw met argusogen die lijken te wensen dat deze hooggehakte schoonheid ter plaatse door een van haar fraai gevormde enkels mag zakken. Ze kijken elkaar aan met een blik van ‘moet je haar nou zien’. Ja, dames, dat doen we zeker! Wat is dat toch met vrouwen onderling, die jaloezie, die competitie? Waarom toch die kift?

Als ik een vent zie die er goed uitziet denk ik: zo, die ziet er goed uit.

Klaar.

Schrijf je in voor de ultieme survivalgids voor het leven na de 50

Geen garanties dat je het overleeft, maar een avontuur wordt het zeker!