Míj zal je niet horen zeggen dat het ‘vroeger allemaal beter was.’ Oké, het kost soms moeite, maar zo’n soort ouwe lul wil ik gewoon niet zijn. Dus doe ik mijn best een beetje up to date te blijven. Met muziek bijvoorbeeld. Als de jonge gastjes waar ik mee werk, roepen dat iets da shit is, dan luister ik daar naar. En dan doe ik echt wel een half uurtje – nou kwartiertje – J. Cole voor ik weer terug zap naar mijn eigen vertrouwde playlist.

Ook die broeken die op half 7 hangen. Ik erger me er al vele jaren helemaal gek aan, maar bijt liever mijn tong af dan dat ik zeg: ‘hijs die broek op.’ Want die man wil ik niet zijn.

Je bent ‘te oud voor die hippe shit.’

Net zoals de rommelopruimer. Die man ben ik stiekem wel geworden, want de neiging om allerhande rotzooi zomaar weg te pleuren, is dus op de een of andere manier veranderd in het regelrechte tegendeel: zie ik rommel, wil ik het opruimen. Blikje in de prullenbak, asbak legen, en vaatdoekje over de tafel.

Toch doe ik dat op mijn werk niet, want het is de bedoeling dat die jongens dat zelf doen. Al dóen ze het natuurlijk niet, want ze zíen het niet. Ze moeten namelijk de hele dag op hun telefoon kijken. Wat ze de hele dag doen? Ik denk dat ik de helft niet weet, en dat is vast beter ook, want ik heb nú al zo’n schijthekel aan dat ziekelijke digitale gedoe.

Maar dat mag ik natuurlijk niet laten merken… Vond ik.

Bedenk wat jouw stopmomentje is. Ik geloof dat ik het mijne bereikt heb.

Tot ik vorige week Eric van Sauers: Ontroert op tv zag. Een super voorstelling met als thema: een ouwe lul worden (zo’n beetje dan). Het begint al met een hilarisch verhaal over een bezoekje aan een nieuwe tent die enorm ‘in’ is: met lage banken, hoge prijzen en oneetbaar biologisch brood dat de bezoeker zelf moet smeren. Van Sauers (hij is inmiddels 52 jaar) beseft: je bent ‘te oud voor die hippe shit’.

Hij vreest dat hij binnenkort zijn ‘stopmoment’ krijgt, zoals zijn oude vader (die niet eens aan het SMS’en begonnen is) voor hem. Gewoon niet meedoen. Niet eens aan beginnen. En met de snelle digitale ontwikkelingen, die hij met ‘analoge achterdocht’ volgt, zit ook Eric van Sauers’ stopmomentje er aan te komen.

Enfin, zie het fragment uit deze meesterlijke voorstelling. En bedenk meteen ff wat jouw stopmomentje is. Ik geloof dat ik het mijne bereikt heb.

 

Schrijf je in voor de ultieme survivalgids voor het leven na de 50

Geen garanties dat je het overleeft, maar een avontuur wordt het zeker!