Ik kon er vroeger úren over fantaseren: onzichtbaar zijn. Overal te kunnen zitten, lopen en gaan zonder dat mensen mij zouden zien. Ongemerkt de wereld te kunnen observeren. Stiekem dingen kunnen doen waarvan anderen dan zouden denken dat ze op miraculeuze wijze tot stand waren gekomen. Een onzichtbare kracht in de wereld. 

Klinkt geweldig.

Tot je je op een dag realiseert dat het de werkelijkheid is geworden.

En je mensen je behandelen alsof je daadwerkelijk onzichtbaar bent.

Met mijn zelfvertrouwen was en is niks mis. Heb een solide basis in mijn leven waar ik op kan terugvallen. Fijne vrienden. Ik heb minimaal last van wat anderen denken. Heb zelfs mijn innerlijke criticaster redelijk onder controle. Maar het valt me de laatste tijd gewoon op dat ik niet meer opval. In ieder geval zeker niet op de manier zoals ik gewend was. What the F is er aan de hand?

Ik begin langzaam onzichtbaar te worden. Het is fascinerend. Raar. En pijnlijk. En stom. Ik ben verbaasd. En ook naïef, over dat ik verbaasd ben, realiseer ik me nu.

Ik ben 53. Toen ik halverwege de 40 was vertelde een paar jaar oudere vriendin dat mannen nog steeds wel naar haar keken, maar niet meer omkeken. Ik was sceptisch. Hoorde dagelijks van mannen én vrouwen dat ze me mooi een aantrekkelijk vonden. Haha, de tijd zou mij niet tarten. Onzichtbaar? Non!

Tot ik het wel was. Ik voel me helemaal niet anders. Sterker nog, ik vind dat ik er verdomd goed uitzie. Maar mensen kijken wel op een andere manier naar mij. En je ziet het fenomeen natuurlijk op meerdere plekken: in de mode, de filmindustrie, reclames. Ook in de stockfoto’s: om daar goede beelden te vinden van vrouwen tussen de 45 en 65 die de power, klasse en levensvreugde uitstralen die we met Gofifty willen laten zien – én die gewoon de mensen representeren die inmiddels in grote aantallen gewoon los rondlopen op deze aarde – is vrij onmogelijk.

Maar: genoeg gezeurd. Het gevoel van onzichtbaarheid komt dus ook doordat ‘de maatschappij’ gewoon nog niet helemaal doordrongen is van het feit dat we als we ouder worden nog vol power zitten. Zéker niet uitgerangeerd zijn. Sterker nog, we hebben nog een heel leven voor ons. En dat mag moet iedereen weten. 

Want ik ben strijdbaar. En ik weiger om vanaf nu op de glijdende schaal van onzichtbaarheid te stappen. Doei. Ik ga me niet gedwee naar beneden laten glijden, alleen omdat anderen niet het vermogen bezitten om zich los te maken van een beeld dat ouder worden alleen maar over achteruitgang gaat.

Mensen mogen dat vinden, maar ik weiger me er naar te gedragen. Grijs haar kort knippen? No way. Rode lippenstift? Hell yes. Met trots mijn leeftijd zeggen. Schouders naar achter. Kin omhoog. Zingen op de fiets. Dansen op het feest. Shinen in een bikini. Hoge hakken aan. Iets heel nieuws beginnen.

En al kijken ze niet meer om. Ik weet dat ik er mag zijn. En wij moeten de wereld het nieuwe voorbeeld geven.

Wie doet er mee?

Lees ook: 19 dingen die op mijn Fuck-it List staan

Schrijf je in voor de ultieme survivalgids voor het leven na de 50

Geen garanties dat je het overleeft, maar een avontuur wordt het zeker!