In elke vermoeide oude vrouw zit een knappe jonge vrouw, klaar om naar buiten te barsten. Tenminste, als we de anti-aging reclames mogen geloven. Daar is het enkel een kwestie van smeren om je ouwe vel af te stropen – of ritsen – en weer een huidje glad als satijn te hebben, glanzend als een versgebakken cake, net uit de oven.

Gewoon weer een babyface. Hoewel, de pasgeborenen die ik ooit zag waren een stuk meer gegroefd en getekend.

Is er eigenlijk iemand die nog in deze reclames gelooft? We hebben allemaal ooit Velpon op onze hand gesmeerd en dat er als een ouwe slangenhuid afgetrokken, maar niemand heeft toch de illusie dat dat met je echte ouwe slangenhuid ook kan?

Ook niet slim: terwijl de anti-aging industrie ons probeert wijs te maken dat het mogelijk is weer twintig te lijken, richten ze zich tegelijk op de twintiger om die ervan te overtuigen dat het verval reeds is ingezet (zie de doodsbange blik van de jonge blom).

Of het nu de bangmakerij of belachelijke beloftes betreft, de anti-aging fabrikanten doen aan óverselling. Want we willen heus wel hydrateren en smeren; het is nu eenmaal lekker om een soepel velletje te hebben, glanzend en glad, ook als je rimpels hebt. Waar wij echt niet zo mee zitten, want we zijn net zo rijp en complex als onze ‘ouder wordende huid’.

En we weten dat er maar één remedie tegen rimpels is die werkelijk werkt: photoshop.

Schrijf je in voor de ultieme survivalgids voor het leven na de 50

Geen garanties dat je het overleeft, maar een avontuur wordt het zeker!