‘Het allerergste vind ik dat je als vijftiger geacht wordt je zaakjes voor elkaar te hebben,’ zei vriend Bas toen we laatst aan de borrel zaten. ‘Maar ik moet nog zo’n beetje beginnen!’

Hij was er wat mismoedig van, maar gelukkig leverde een rondje langs vrienden en kennissen plenty voorbeelden op van leeftijdgenoten die na ziekte, scheiding, ontslag, rondlummelen, wereldreis, burn-out en verkeerde investeringen óók de schaapjes nog lang niet op het droge hebben.

Eind van de avond bedachten we dat vijftig misschien juist de perfecte leeftijd is om een frisse start te maken, en te beginnen je zaakjes op orde te krijgen.

Daar moest ik aan denken toen ik dit weekend STOP van Jessica Broekhuis (52) las, het relaas van de voormalig tv-presentatrice die op haar 46ste zwaar verslaafd aan coke en gokken was, en een schuld van 130.000 euro had.

Het is moeilijk je voor te stellen dat iemand zó diep kan zakken. En dan helemaal zo’n leuke spring-in-het veld – ik herinner me Jessica nog goed van tv – die ogenschijnlijk alles mee heeft.

Ze werkt met mensen als Carlo Boszhard en Humberto Tan. En ondanks dat ze teveel drinkt, uitgaat, en met katers te laat op het werk verschijnt, krijgt ze de ene na de andere presenteerklus aangeboden. Het lijkt voor Jessica de gewoonste zaak van de wereld.

Alle alarmbellen gaan oorverdovend luid af, maar de downfall van Jessica is pas begonnen.

Ze is 18 – en woont nog bij haar ouders- als ze voor het eerst coke gebruikt, het is zó lekker dat ze nog maanden aan dat ene snuifje denkt. Enkele jaren later gaan er grámmen per dag doorheen. En door de coke wordt ze van het dagelijks drankgelag niet dronken meer. Kan ze lekker doorhalen. Daar heeft ze alle tijd voor, want bij de tv is Jessica er inmiddels uitgebonjourd.

Was geld nooit een probleem – let the good times roll – er moet nu toch een leninkje afgesloten worden om het dagelijks gebruik te financieren.

Alle alarmbellen gaan oorverdovend luid af, het punt om te stoppen lijkt ruim bereikt, maar de downfall van Jessica is pas begonnen. Het zal tot haar 47ste duren voor ze in het vliegtuig naar Zuid-Afrika zit, waar ze gaat afkicken.

Het moeizame en langdurige proces van haar herstel beslaat de hele tweede helft van het boek. Wat soms wel een doorbladermomentje oplevert. Dit in schril contrast met Jessica’s leven als een soort junkie-Pietje Bell. Geld lenen en stelen, het rijbewijs vier keer kwijtraken. Afkickpogingen in de Jellinek-kliniek waar de drugs gewoon naar binnen gehengeld worden.

Penoze-achtige toestanden, compleet met bedreigingen, een ripdeal, en de aanschaf van een pistool.

Als het Jessica eindelijk lukt van de drank af te blijven, waagt ze een gokje, wint 2500 euro en raakt vervolgens verslaafd aan gokken. Ze blijft erbij snuiven, zo’n acht gram per dag. Vanwege een enorme huurachterstand besluit ze de wiethandel in te gaan. Wat weer leidt tot Penoze-achtige toestanden, compleet met bedreigingen, een ripdeal, en de aanschaf van een pistool. En als Jessica op een gegeven moment door de supermarkt loopt en haar telefoon gaat, is ze zo doorgesnoven dat ze het pistool aan haar oor zet.

Inmiddels is ook de lezer, ik in elk geval, uitgeput en klaar voor het afkickprogramma. In dat half jaar in Zuid-Afrika vindt Jessica, zoals ze zegt, zichzelf terug. Ze is nu zes jaar clean en heeft haar leven op de rit.

Gevraagd naar de belangrijkste les die ze leerde, is haar antwoord: ‘Het is nooit te laat om opnieuw te beginnen.’

Maar ze is ook pas net in de vijftig.

STOP van Jessica Broekhuis (ook leverbaar als e-book)
Foto Annaleen Louwes

Schrijf je in voor de ultieme survivalgids voor het leven na de 50

Geen garanties dat je het overleeft, maar een avontuur wordt het zeker!