Eigenlijk behoeft het geen betoog, want is er iets beschamender en onappetijtelijker dan oudere vrouwen die dronken zijn? Je vraagt je af waarom ze zich zo laten gaan; wéten ze dan niet dat ze niet meer tegen alcohol kunnen? Djiezus, ik merk dat zelf maar al te goed. Drie drankjes en het is BAM. Bezopen. Al hoeft niemand me op mijn woord te geloven, er is uitvoerig onderzoek naar gedaan. De campagne Ouderen & Alcohol stelt het volgende:

Op oudere leeftijd verdraag je alcohol slechter dan op jongere leeftijd. Een zelfde hoeveelheid alcohol bij ouderen leidt gemakkelijker tot een hoger alcohol-bloedgehalte, lagere tolerantie en snellere dronkenschap (met mogelijk meer lichamelijke schade).

Minstens net zo schadelijk is natuurlijk het verlies aan decorum. Want wat maken dronken vrouwen een spektakel van zichzelf. Ik herinner het me nog goed van vroeger, hoe er op feestjes, later op de avond, altijd wel een buurvrouw was die luid begon te zingen, of een tante die gek ging dansen, en dan zaten de andere dames met lange uithalen te gieren van de lach, al had ik ook een tante die bij een overdosis sherry steevast ging huilen.

Kortom: vrouwen van gevorderde leeftijd en drank? Ze kunnen er niet tegen, ze gaan zich aanstellen, en denken dat ze weer zeventien zijn. Volkomen onwaardige toestanden komen ervan.

Maar het pijnlijkst om te zien vond ik hoe de dronken dames aan het sjansen sloegen. Met de ober, of elkaars echtgenoot; geen man was veilig. Zelfs mijn eerste vriendje werd door dronken tante Ellen met klapjes op de kruk naast haar gesommeerd plaats te nemen, waarna ze een hem een leuke knul noemde, en hem vol op de mond zoende.

Kortom: vrouwen van gevorderde leeftijd en drank? Ze kunnen er niet tegen, ze gaan zich aanstellen, en denken dat ze weer zeventien zijn. Volkomen onwaardige toestanden komen ervan.

Dat besef ik dus ten volle. Als ik nuchter ben. En thuis. Aan het tuinieren, of als ik de was ophang. Zoiets.

Maar met voldoende drank op kijk ik er – enigszins loensend – heel anders tegenaan. Laat me lekker, denk ik dan. En wenk de barman met lonkende blik. ‘Doe hier nog wat wijntjes.’

Ik geef nog net geen uitnodigende klapjes op de kruk naast me. O jee, nu doe ik het toch…

(Als je gaat doorhalen neem je één of meer van je meest losbollige vriendinnen mee. De meest geschikte etablissementen hiervoor liggen niet te dicht bij huis, want aan pottenkijkers heb je geen behoefte. Het best is het als er veel bezoekers van buiten de stad komen.)

Vanavond treffen we het, er is een of ander congres geweest, en de jeneverbar staat vol mannen. Van allerlei nationaliteiten, en de voertaal is Engels. Een leuke krullebol reikt langs me heen om zijn glas te pakken, en leunt dicht tegen me aan. ‘Sorry,’ zegt hij.

No problem,’ glimlach ik. ‘You’re cute.’ Ik hóór mijn tante het als het ware verzuchten. Ik geef nog net geen uitnodigende klapjes op de kruk naast me. O jee, nu doe ik het toch…

En ik zou die avond nog wel meer doen waar je voor zou schamen als je nuchter was (en dat is precies de reden dat ik zo nu en dan eens lekker dronken moet worden).

De volgende dag had ik natuurlijk wel een enorme kater, maar ik liep óók nog zeker een week rond met een enorme smile op m’n gezicht.

Foto’s: Cafe Lehmitz 1967-1970, Anders Petersen

Schrijf je in voor de ultieme survivalgids voor het leven na de 50

Geen garanties dat je het overleeft, maar een avontuur wordt het zeker!