Het is zo’n verschijnsel waarvan ik in mijn omgeving merk dat we er vroeg of laat allemaal een keer over nadenken. Al googlend fantaseer je er lustig op los: een B&B in Frankrijk. Wég van de dagelijkse sleur. Doei met je carrière, wie wordt er nu gelukkig van elke dag naar kantoor? Nee, de vrijheid, de natuur, de Franse dagen die net wat langer lijken te duren – kom maar door met die oude schuur waar we met wat handig kluswerk in no time 6 charmante kamers tevoorschijn toveren waar elke dag een vers ontbijtmandje voor de deur wordt gezet.

Right.

Bij mij stak deze fantasie als leuk bijproduct van de eerste overgangsverschijnselen de kop op. Opeens was daar een niet te onderdrukken neiging om mijn dagelijkse leven keihard te ontvluchten. Twee jaar lang struinde ik alle sites af op zoek naar B&B’s die in de verkoop gingen, oude huizen waar ik na lang zoeken de plattegrond van vond en er meteen even de indeling in schetste en reed ik door Franse dorpjes waar ik tijdens een zolderinspectie van een leuk huis bijna door de verrotte vloer zakte.

Geen elektra bij aankomst van je allereerste gasten want de aanvraag voor aansluiting moest in zesvoud op oud perkament worden uitgeprint en met volle maan worden ondertekend

Maar ik zette door.

Afgelopen zomer mocht ik 3 weken lang gastvrouw spelen in de B&B van een oud-collega. Dit, gecombineerd met het bingewatchen van 3 seizoenen Ik vertrek maakt dat ik voorgoed ben genezen. Nu schep ik er helemaal geen genoegen in om ontluikende dromen van anderen woest de kop in te drukken, maar voor iederen die nog twijfelt: hierbij wat zinnige dingen om mee te nemen in je afweging wanneer je ook nog droomt van die B&B tussen de glooiende lavendelveldjes.

Doe er je voordeel mee 🙂

1. Zo’n B&B starten is niet gratis. Die gezellige opknappertjes in dat pittoreske oude dorp zijn behoorlijke geldslurpers. Tegen de tijd dat er stromend water is en de muren zijn geïsoleerd ben ik denk ik al failliet.

Ik vind mijn eigen bed opmaken al een hele opgave, laat staan dat voor anderen te doen

2. Je hebt af en toe ook gewoon hele irritante gasten die over alles zeiken. Zit je net lekker met een glas wijn uit te rusten van de dag, hebben zij een haar onder het bed gevonden. Quel horreur! Ik ben er gewoon niet voor gemaakt om in dat soort situaties een beetje ontspannen te reageren. Het blijkt dat JA DOEI MET JE HAAR toch niet helemaal de gewenste respons is op zo’n moment. Maar goed, dat weet ik nu ook weer.

3. 3 dagen ontbijt klaarmaken is heel charmant, daarna niet meer. Het ziet er altijd zo knus uit, die ontbijtmandjes. Kleedje erin, broodjes erbij, jammetjes, boter, verse jus inschenken, thee in van dat leuke servies, mensen die daar blij van worden.. Totdat je het elke dag staat te doen. Ik herinnerde me opeens van vroeger dat ik na zo’n uitgebreid zondagontbijt klaarmaken weer zin had om in mijn bed te gaan liggen. Eitjes koken, croissantjes in de oven (die ongeveer als volgt garen: niet gaar, niet gaar, niet gaar, niet gaar, niet gaar, precies goed! – zo’n 5 seconden – en hup: verbrand en bitter), je staat behoorlijk te sloven elke ochtend. Zelf prop je voor het gemak even 2 croissantjes achter je kiezen want tijd voor een relaxed ontbijt heb je zelf niet (tenzij je om 5u opstaat – hahaha. Nope.). En 3 maanden verder vraag je je af waar die extra kilo’s in hemelsnaam vandaan komen.

4. Al na 2 afleveringen Ik vertrek weet je ook dat je in ieder geval rekening moet houden met minstens een van de volgende fijne verrassingen:

1. Een mierenplaag. In de keuken. Tussen de lakens. In je voorraadkast.
2. Je net bezorgde safaritenten blijken zo lek als een mandje.
3. Geen elektra bij aankomst van je allereerste gasten want de aanvraag voor aansluiting moest in zesvoud op oud perkament worden uitgeprint en met volle maan worden ondertekend. De bureaucraat die je hierover te woord staat is onvermurwbaar, volgende maand ben je de eerste.
4. Een aannemer die als alles net gesloopt is weigert om verder te werken, want er komt even een ander project voorbij. Maar hij denkt dat hij over 3 maanden weer kan beginnen!

Maar goed. Na een opvlieger of 6 inclusief wat hormonale schommelingen lijkt een mierenplaag bestrijden me stukken leuker dan de dagelijkse realiteit waarin ik werktechnisch geen idee meer heb van wat ik aan het doen ben. Subiet ben ik bovenstaande vergeten en steekt de Franse droom weer de kop op.

Ik laat mijn morgen-in-te-leveren-rapportage voor wat het is en ga even kasteeltjes googlen die zeer dringend een nieuwe eigenaar nodig hebben.

Totdat ik weer even terugdenk aan die week in de Provence:

5. Een kamer gezellig maken met bloemetjes op het bed is leuk, de bedden na 3 dagen verschonen stukken minder. Het scheelt als je hier iemand voor kan aannemen, maar zie punt 1, waarschijnlijk ben je minstens de eerste 2 jaar naast receptioniste, timmerman en ontbijtservice ook het kamermeisje. En dan kom je erachter dat mensen over het algemeen vieze wezens zijn. Ik vind daarnaast mijn eigen bed opmaken al een hele opgave, laat staan dat voor anderen te doen. Laat mij maar een vaasje met bloemen vullen en de gordijnen nog even rechttrekken. Daar ben k echt heel goed in.

Ik zag het al helemaal voor me: elke ochtend in gespikkelde rok met daaronder mijn ballerina’s zou ik naar de plaatselijke bakker huppelen om daar du pain te regelen

6. Die Fransen vinden me maar een muts. Ik zag het al helemaal voor me: elke ochtend in gespikkelde rok met daaronder mijn ballerina’s zou ik naar de plaatselijke bakker huppelen om daar du pain te regelen. Lekker verse stokbroodjes voor het ontbijt. Zo, hup uit de oven. Daarna nog even door naar de groenteboer voor wat verse aardbeien van het land. Overal een vrolijk en leuk gesprek, binnen de kortste keren zou ik vrienden zijn met iedereen. De werkelijkheid is dat in die weken in Frankrijk het niemand een moer kon schelen dat ik er was en ze me vooral zee meewarig aankeken toen ik in mijn beste Frans de croissantjes bestelde.

Maar ja. Tóch blijft het kriebelen.

Want als die oude schuur er eenmaal blinkend bij staat, er warm water uit de kranen komt, je wél die leuke gasten treft waarmee je vrienden voor het leven wordt en je een mannentje onder de knop hebt die je voor mierenplagen én lekkende kranen kunt bellen, dan lijkt zo’n B&B in de middleofnowhere.nl me een zalig plan.

En ik ben natuurlijk gewoon stikjaloers op iedereen die het lekker wel is gaan doen…

A bientôt!

Anderen lazen ook: 50 is níet het nieuwe 30!

Beeld: andreyuu / 123RF Stockfoto

Schrijf je in voor de ultieme survivalgids voor het leven na de 50

Geen garanties dat je het overleeft, maar een avontuur wordt het zeker!