Als je me rond mijn 30e had gevraagd of ik ooit zomaar mijn baan op zou zeggen, had ik je heel raar aangekeken. Werken is toch leuk? Het is je identiteit en zekerheid. Dat geef je niet zomaar op. Tien jaar later deed ik precies dat. Na 15 jaar in de snelle zakelijke dienstverlening gooide ik het roer om. Talen en schrijven vond ik altijd al leuk, daar wilde ik ‘iets mee doen’. Het werd een vertalersopleiding en nu werk ik freelance als vertaler en webredacteur.

En ja, het is een stap.

Ik heb mijn hart gevolgd. Dat is de basis, geeft richting en voelt goed. Was en is het altijd gemakkelijk?

Zeker niet. Uiteraard heb ik momenten gekend van existentiële twijfel en me regelmatig afgevraagd waar ik in he-mels-naam aan begonnen was.

Maar al doende leert men:

1. Hoe weet ik dat dit niet een soort vrouwelijke midlifecrisis is waar ik spijt van krijg?

Na 15 jaar hard werken bij een IT-bedrijf was mij wel duidelijk dat ik meer vrijheid wilde en niet geleefd wilde worden door veeleisende klanten en een competitieve omgeving. Niet meer om 17 uur uit kantoor wegsluipen om te voorkomen dat iemand zou roepen ‘hé, vrije middag?’ om mijn kinderen van school te halen. Niet geleid meer worden door de waan van de dag en stress van onbenullige projecten. Iets doen wat ik echt leuk vind en ’s avonds nog energie om er een sociaal leven op na te houden. Nou, dat leek me wel wat. Maar daar hoorde ander werk bij.

Of ik nu spijt heb? Ik zie het zo: na zoveel jaren werken ben je oud en ervaren genoeg om te weten wat echt bij je past. En er was maar één manier om erachter te komen of ik gelijk had..

2. Het roer om: ik vind het doodeng eng. Val ik niet in een gat?

Het is een avontuur met ups en downs waarvan je wel eens ’s nachts wakker kan liggen. ‘O nee! Hoe ga ik iets vinden wat ik leuk vind? Hoe doe ik dat eigenlijk, ander werk zoeken? Ben ik niet te oud? Ze zien me aankomen.. Ga ik nu vervroegd achter de geraniums belanden?’

Maar van de ups word je des te euforischer. Als je weet in welke richting je zoekt en weer een stapje gemaakt hebt. Had je altijd al iets creatiefs willen doen? Of iets met jongeren? Of ben je een chef-kok in de dop? Mijn grote up was een gesprek met een headhunter. Niet voor een baan, maar voor advies. Hij zei: “Het lijkt erop dat je alles wat op je pad kwam met beide handen hebt aangegrepen. Wat vond je nou echt leuk?”. Dat was iets met talen. Check.

3. Maar ik begin weer helemaal onderaan de ladder...

Tja, je wordt waarschijnlijk wel de oudste junior als je een nieuwe carrière begint. So what? Daar staat tegenover dat je nieuwe mensen ontmoet, je in een nieuwe wereld terechtkomt en daar krijg je energie van. En je jarenlange ervaring is absoluut niet zomaar weggegooid. Ik werd meteen na mijn vertalersopleiding de vaste vertaler van een coachingsbureau, omdat ik ervaring had in het bedrijfsleven en de ‘zakelijke taal’ sprak. Dat hadden de ‘jonkies’ dan weer niet!

4. Ben ik nu een slapjanus die afhaakt? Doe ik nog wel mee? 

Nadat ik mijn baan opzegde zat ik 3 jaar in de schoolbanken. Keihard studeren, opdrachten maken – en daarnaast een gezin runnen. Mijn sociale leven stond op een laag pitje en ik moest alle zeilen bijzetten. Maar na mijn eerste freelanceopdracht zei een vriendin “fijn he, dat je op feestjes ook weer wat te vertellen hebt nu je weer werkt”.

Oh, hoezo?

Werken blijft voor sommigen toch de heilige graal – al het andere kan gewoonweg niet boeiend zijn. Maar gelukkig trof ik ook veel mensen die het juist dapper vonden en waren stiekem misschien ook wel jaloers dat ik de moed had het roer om te gooien en auto, status en inkomen in te leveren om te doen waar ik blij van werd.

5. En kan ik nog wel leuk op vakantie dan? Of lekker shoppen? 

De kans is groot dat je er financieel op achteruit gaat als je het roer omgooit. Misschien ga je niet meteen aan het werk of je begint helemaal onderaan met dito salaris. Wat je financieel wel en niet aankunt, is persoonlijk. Mijn nieuwe carrière in vertalen en webredactie is voorlopig geen vetpot. Maar dat was het ook niet toen ik mijn vorige carrière begon. Verre reizen zitten er voorlopig niet in, maar ik ga wel met veel meer energie en een leeg hoofd op vakantie. Dat is mijn winst.

Ondertussen ben ik 1,5 jaar freelancer. Ik kan niet ontkennen dat het af en toe spannend en frustrerend is: ik weet nooit zeker of ik volgende maand werk heb. Maar spijt? Geen moment! Ik geniet van de vrijheid, niet alleen omdat ondernemen betekent dat ik niet meer in het nine-to-five keurslijf zit, maar omdat ik nu weet hoe het voelt om zelf de route van je leven uit te stippelen en keuzes te maken.

Best stoer, al zeg ik het zelf.

Tekst: Suzanne de Koning

 

Schrijf je in voor de ultieme survivalgids voor het leven na de 50

Geen garanties dat je het overleeft, maar een avontuur wordt het zeker!