‘Mijn tweede huwelijk mag niet ook mislukken. Dit moet goed komen. We waren nog geen drie maanden getrouwd, maar toen ik Michel voorstelde in therapie te gaan, zei hij onmiddellijk ja.’ Yvon (54) dacht na haar mislukte huwelijk met Siem in Michel eindelijk haar droomman te hebben gevonden. Maar dat bleek ook maar gewoon een mens met al zijn eigenaardigheden.

‘Toen we onder een dak woonden was ik heel snel van die roze wolk af. Hij liet ook gewoon scheten, sneed met een mes in de Tefalpan en was altijd zijn autosleutels kwijt… En daarbij leefden we eigenlijk niet met z’n tweetjes, maar met onze exen samen. Die zaten de hele dag bij ons op schoot. Alle gewoontes die Michel bezat had hij samen met zijn eerste vrouw ontwikkeld.

In de andijviestamppot moest gehakt in plaats van spekjes. Om vijf uur wilde hij borrelen. Zondagochtend sporten…

Om zeven uur ’s ochtends stond de tv al aan om het nieuws te zien. Op de markt wilde hij beslist een visje eten en daarna koffie op een terras. In de andijviestamppot moest gehakt in plaats van spekjes. Om vijf uur wilde hij borrelen. Zondagochtend sporten…

Ik had natuurlijk ook tig hardnekkige gewoontes. We deden alles jaren op onze eigen manier. Als je jong bent, voeg je je makkelijk naar elkaar, dat is op oudere leeftijd wel anders.

De irritaties liepen al vrij snel hoog op. Mijn verliefdheid verdween compleet. Het voelde alsof ik in een snelkookpan zat. Ik had verdriet over mijn mislukte huwelijk. Mijn kinderen verweten me dat ik hen en hun vader veel pijn deed. Ondertussen zat ik met mijn ex Siem ook nog in een rechtszaak omdat we er financieel niet uitkwamen.

Hij pakte me beet, keek me heel lief aan en zei ‘dit gaat niet goed, hè?’ En barstte vervolgens ook in huilen uit.

Op een gegeven moment kon ik alleen nog maar huilen. Vroeg me de hele dag af: waar ben ik aan begonnen? Ik wilde het ook met niemand delen, schaamde me dood om opnieuw te falen en was zo bang voor nog meer verwijten. Maar gelukkig greep Michel in. Hij pakte me beet, keek me heel lief aan en zei ‘dit gaat niet goed, hè?’ En brak vervolgens ook.

Ik was zo blij dat hij er hetzelfde in stond als ik. Ik hield van Michel. En dat zou ik bewijzen ook.  De volgende dag belde ik met een kloppend hart – want ik moest mezelf wel even overwinnen – een therapeut. Met schaamrood op de kaken vertelde ik mijn verhaal. Maar de therapeut keek nergens van op. Die vond het een enorm verstandige beslissing.

In therapie leerden we dat het goed is om samen nieuwe gewoontes te maken. Om bijvoorbeeld de eerste vakanties samen niet naar plaatsen te gaan, waar een van beiden al eerder was geweest met onze exen. Om feestdagen zo in te richten dat ze nieuwe tradities van ons samen werden. Om een gezamenlijke activiteit te kiezen. Wij gingen zo op roeien. Hartstikke leuk.

En we kregen een lesje in verdraagzaamheid. Een van de lastigste dingen als je onder hoogspanning staat.

We leerden ook hoe je moet communiceren. Ook knetter moeilijk. Dus, de ander uit laten praten en herhalen of je goed hebt begrepen, wat de ander net heeft verteld. En we kregen een lesje in verdraagzaamheid. Een van de lastigste dingen als je onder hoogspanning staat.

Die therapie heeft onze band alleen nog maar sterker gemaakt. En ons huwelijk gered. De twijfel verdween. Ik voelde me weer die sterke vrouw die wist waar ze voor had gekozen. Al mijn zorgen waren niet onmiddellijk weg, maar kon ik wel stukken beter hanteren. De roze wolk is niet meer teruggekomen, maar ik ben nog steeds heel gelukkig met Michel.’

Schrijf je in voor de ultieme survivalgids voor het leven na de 50

Geen garanties dat je het overleeft, maar een avontuur wordt het zeker!