Sinds ik laatst ‘een recente foto’ nodig had en mezelf in de selfiestand in een veel te hoge resolutie haarscherp op mijn telefoon weergeven zag, heb ik het helemaal gehad met mijn spiegelbeeld.

Mijn god, wat was ik ineens oud, zeg. En lelijk! Het deed nog het meest denken aan Katrijn uit de poppenkast. Die kop van craquelé papier-maché. Lekker, zo’n nieuwe telefoon, met megaveel pixels. Het zijn beelden die nooit meer ongezien kunnen worden. Dit is er dus van me geworden.

look

Ik zeg niet dat je er als vijftigplus vrouw niet aantrekkelijk uit kunt zien. Soms loop ik door een winkelstraat en zie ik in de etalageruit een vrouw – weliswaar op leeftijd – maar met hakjes, goed gekleed, een mooie coupe, en subtiele, maar doeltreffende make-up; echt dat je denkt: wauw!

Ja, vroeger wilden mannen me al te graag op de bagagedrager, maar toen was ik lekker, jong en had ik sexappeal, maar nu?

Maar dat ben ík nooit. Ik slof altijd enkele meters achter die vrouw aan, op mijn slippertjes en in mijn alledaagse kloffie en denk: zó moet ik het ook gaan aanpakken. Wat ik op de een of ander manier toch weer niet doe.

Ik kijk maar liever niet meer al te lang naar mijn eigen reflectie. En zeker geen uur lang. Dus posteer ik me bij Zumba bij voorkeur recht achter de brede rug van Braziliaan João, zodat hij me het zicht op mezelf in de spiegelwand ontneemt. Want in plaats naar mijn eigen blozende hoofd, kijk ik veel liever naar zijn schuddende 24-jarige billen.

Toen ik een paar weken geleden naar huis liep, lekker uit te wasemen, fietste João langs maar stopte zodra hij me zag en riep: ‘Kom achterop!’

Nee joh, wuifde ik een beetje bleu weg, maar hij wilde van geen weigering weten. Dus ik sprong toch maar achterop, maar het was me een raadsel wat João nu eigenlijk van me wilde. Ik was bezweet en zag er niet uit!

Ja, vroeger wilden mannen me al te graag op de bagagedrager, maar toen was ik lekker, jong en had ik sexappeal, maar nu?

Voelde het vroeger altijd of mannen iets ( ja, dat) van me wilden, ben ik nu de kluts volkomen kwijt. Was will der Mann?

Mannen brengen me tegenwoordig wel vaker in verwarring. De krantenjongen van de krant die ik heb opgezegd, geeft me nog steeds een exemplaar als we elkaar tegenkomen. Fijn, maar ik weet niet goed hoe ik op die vriendelijkheid van mannen moet reageren. Vroeger flirtte ik er dan op los, maar ik ben nu een oudere, dikke dame. Dus sjansen geeft geen pas.

Voelde het vroeger altijd of mannen iets ( ja, dat) van me wilden, ben ik nu de kluts volkomen kwijt. Was will der Mann? Zoals de jofele vent bij de haringkraam, die midden in een bestelling – 12 haringen (inpakken) – tegen de visboer zei: ‘En geef die dame er ook één.’ Ik had niets gedaan. Alleen een beetje gelachen om het kletspraatje dat de man ophield.

Hij hoefde helemaal niets van me. Hij was gewoon attent. Omdat ik dus tegenwoordig een aardige vrouw ben. Blijkbaar. Het is even wennen.

Voor ik goed en wel besefte wat er gebeurde kreeg ik een haring aangereikt. Ik wist niet beters te zeggen dan: ‘Bedankt! Lekker!’ Maar ik snapte er niks van.

Achterop bij João die honderduit kletste, begon het langzaam tot me door te dringen: hij vindt me gewoon aardig! Hij zette me voor de deur af en fietste fluitend verder. Hij hoefde helemaal niets van me. Hij was gewoon attent. Omdat ik dus tegenwoordig een aardige vrouw ben. Blijkbaar. Het is even wennen.

Schrijf je in voor de ultieme survivalgids voor het leven na de 50

Geen garanties dat je het overleeft, maar een avontuur wordt het zeker!