‘Onder een plataan op een zwoel dorpsplein in Sicilie schrijf ik de eerste zinnen van een briljant script. Naast mij hebben twee oude mannen een verhitte discussie. Aan de overkant hangt een vrouw uit het raam en gilt iets naar haar zoontje die met zijn step over de stoep slingert. Als de ober mij een ristretto voorzet vraagt hij of ik vanavond bij zijn moeder kom eten. Ze maakt de beste caponata (stoofpot) van het hele eiland.’

Hoe vaak ik dit wel niet gedroomd heb?

In mijn eentje naar Sicilie afreizen, de hele dag naar mensen loeren en daar een script over schrijven. ‘Gewoon je koffer pakken en gaan’, zei iedereen. Maar ik durfde nooit. Bang om eenzaam te worden. Bang dat iedereen naar me zou kijken: weer zo’n ziel die op zoek is naar zichzelf. Een slap laf excuus. En als ik ergens niet tegen kan is het lafheid.

De eerste avond at ik in mijn eentje met de sticker van ‘dolende ziel’ op mijn voorhoofd.

Dus…

Gewoon een ticket geboekt en voor een week een appartement gehuurd op het dorpsplein van Palazzo Adriano. 30 Kilometer verwijderd van Palermo waar ooit de film Cinema Paradiso is opgenomen. (Voor de filmliefhebbers echt een must. Onderaan de pagina vind je een trailer.)

Het dorpsplein van Palazzo Adriano

Qua romantische setting zat ik gelijk goed. Dat terrasje waar mannen iedere dag discussies hebben was er natuurlijk. Verder barstte het van de gillende vrouwen uit ramen. En de ober glimlachte ook heel vriendelijk naar me. Maar die moeder die zo lekker caponata maakte was in geen velden of wegen te bekennen. De eerste avond at ik in mijn eentje met de sticker van ‘dolende ziel’ op mijn voorhoofd.

Waar was ik aan begonnen? Als een geslagen hond terugkeren naar huis was geen optie. Dit moest een succes verhaal worden. Niks geen gezeur. Investeren. Gewoon iedere ochtend naar hetzelfde barretje gaan voor de nodige cafeïne en daar een praatje aan knopen.

Ik had nog weliswaar geen vrienden voor het leven gemaakt en die caponata moest ik gewoon afrekenen. Maar dat etiket kon van mijn voorhoofd af.

Na drie dagen had ik alle figuranten ontmoet die hadden meegespeeld in ‘Cinema Paradiso’, gaf ik pubers een half uurtje Engelse les, kreeg ik tomaten van de boer met een tand, droeg de look a like van Al Pacino (maar dan diens opa) een gedicht voor en vertelde de eigenaresse van de kapsalon haar hele levensverhaal.

YES… o nee… SI.

Ik had nog weliswaar geen vrienden voor het leven gemaakt en die caponata moest ik gewoon afrekenen. Maar dat etiket kon van mijn voorhoofd af. Deze ziel had zichzelf overwonnen. Als filmliefhebber ben ik die week ook nog naar Forza d’Agro en Savoca geweest. Waar delen van The Godfather zijn opgenomen. Het is allemaal even mooi.

Trouwscène van The Godfather bij kerk van Forza d’ Agro

De Italianen zijn een stel opgefokte druktemakers. Maar ik hou van dat spektakel en het zijn op en top charmeurs. Ze weten hoe je een vrouw moet vleien. Als je van de ene hoek van de straat naar de andere loopt voel je je tien jaar jonger. Sicilië is geweldig. Het landschap prachtig. De geschiedenis indrukwekkend.

Mijn script is nog niet af, maar het begin is er. Volgende keer ga ik twee weken.

 

 

Schrijf je in voor de ultieme survivalgids voor het leven na de 50

Geen garanties dat je het overleeft, maar een avontuur wordt het zeker!