Hoe vaker ik door onderstaand lijstje heen ga, hoe meer ik me afvraag of mijn ouders wel goed bij hun hoofd waren. Maar niet alleen zij, íederéén deed van die rare (opvoedkundige) dingen in die tijd. Was de hele wereld naïef? Dat kan toch bijna niet? Is dit dan evolutie? Of zijn we gewoon enorm aan het vertrutten tegenwoordig?

En gaan mijn kinderen zich in de toekomst net zo afvragen of hun ouders (wij dus) wel helemaal spoorden? Omdat wij ze bijvoorbeeld snoep (met SUIKER, huuuuu) gaven – wat over 10 jaar ongetwijfeld een doodzonde is en snoepgoed louter illegaal verkrijgbaar zal zijn. We gaan het meemaken.

Tenminste als ik nog leef.

Maar goed, als ik al deze ontberingen uit mijn jeugd overleefd heb dan zijn de komende jaren een makkie.

1 Roken in het bijzijn van kids

Thuis, in de auto, op de fiets, op kantoor, in de bioscoop, in de kleedkamers van het zwembad, op tv, you name it en er werd gerookt. Dat er dan ook kinderen bij waren, dat was bijzaak. Want ja, roken was vooral GEZELLIG. In de jaren ’70 werd langzaam maar zeker duidelijk dat roken naast gezellig misschien toch niet zo best was voor de longen. Al wilde dat tot sommige struisvogelshoofjes maar niet doordringen. ‘Ik rook dus ik besta’ was hun credo.

Tegenwoordig weet iedereen dat roken het tegenovergestelde effect kan betekenen: ‘ik rook dus ik neem het risico om eerder te overlijden’, zeg maar. Roken is al een tijdje not done, en al helemaal in de buurt van kinderen. En dat heeft veel voordelen want sinds het rookverbod in de horeca zie je steeds meer moeders met gevulde maxicosis in de kroeg.

2 Niks geen gordels of autostoeltjes

Of we nu naar de supermarkt reden of naar de camping in Zuid-Frankrijk, wij zaten los in de auto. Autostoeltjes, als ze al bestonden, waren in de ogen van onze ouders voor overbezorgde types. Nee, zij hadden hun veiligheidsmaatregelen getroffen hoor, het kinderslot zat toch op de portieren van de achterbank? Nou dan.

Ik herinner me ook nog dat we, bij gebrek aan ruimte, een kinderklapstoeltje in de kattenbak hadden. Daar zat ik het liefst, ver weg van mijn pesterige broertjes en zus. Dat ik bijna met mijn hoofd het glas van de achterruit raakte, nam ik op de koop toe. Als papa en mama vonden dat het kon, dan kon het. Met dank aan de dikke beschermengel die over onze auto waakte.

3 Lijfstraffen, zo gek nog niet

Ik herinner het me nog goed. Met een paar washandjes hadden mijn broertje, zusje en ik het afvoerputje van de douche dichtgemaakt. Na 10 minuten ging ein-de-lijk onze langgekoesterde wens in vervulling: we hadden een bad!! Toen mijn moeder het doucheritueel wel erg lang vond duren, ging ze toch maar eens polshoogte nemen. De blik op haar gezicht toen ze deur opentrok zal ik nooit meer vergeten. Ze was boos (en dat is nog een understatement).

Mijn broertje stond in de buurt van de handdoeken en wist snel zijn billen in veiligheid te brengen maar voor mijn zus en mij was het te laat. Een flink pak slaag volgde. Auw wat deed dat zeer. Maar my oh my wat was dat pak slaag effectief. Geen van ons heeft ooit een tweede waterballet overwogen, en we hielden eigenlijk nog net zo veel van haar (niet die avond hoor). De lijfstraffen lijken door de jaren heen wat uit de mode geraakt te zijn maar voor sommige kinderen (en ouders) zou het terugbrengen van de spaarzame, corrigerende tik echt geen gek idee zijn.

Ik overweeg een onderduikadres na publicatie van dit artikel…

4 Smeren tegen de zon, maar niet te vaak

Tegenwoordig smeren moeders hun kids bij de eerste lentezonnestralen al met zes lagen zonnebrandcrème in, maar dat ging er vroeger er heel anders aan toe. Tuurlijk er werd wel eens gesmeerd maar men bleef niet aan de gang. Dat resulteerde in heel wat rode huidjes en losse vellen.  De volgende dag gingen we gewoon weer naar het strand en kreeg je een T-shirt aan om die roodverbrandde schoudertjes wat te ontzien.

Dat ritueel voltrok zich gekgenoeg elke zomer weer. Inmiddels heb ik mijn 11e moedervlek laten verwijderen in het ziekenhuis. Maar dat hoeft niet met onbeschermd zonnen te maken te hebben, hoor mam. Welnee, kan ook van te veel chocola eten zijn. Je weet het gewoon niet hè?

5 Fuck de stoep, wij spelen op straat!

De stoep was voor moeders met kinderwagens. Je hoorde er pas bij als je op straat speelde. En dat mocht van papa en mama. Misschien dat automobilisten dat toen ook meer gewend waren en niet als idioten door woonwijken sjeesden zoals je nu steeds vaker ziet.

6 Auto’s voor jongens en poppen voor meisjes

De emancipatie was nog niet helemaal doorgedrongen in de tijd dat ik opgroeide. Meisjes speelden met (roze) poppen plus bijbehorende mikmak en een keukentje en jongens met auto’s en een timmerkist. Nu zat ik te denken. Eigenlijk is dat door de jaren heen niet veel veranderd. Om de doodeenvoudige reden dat jongens zich vaak aangetrokken voelen tot alles met wielen, uniforms, ballen en geweldadigheden (oké ik chargeer een beetje) en meisjes meer van poppen en knutselen houden.

Het grote verschil zit ‘m in hoe we reageren als een jongetje wel een keer met een pop loopt of een meisje zegt dat ze voetballer wil worden. Daar wordt gelukkig (meestal) niet raar meer over gedaan.

 

7 Bier nippen op een verjaardag, speen in de port

Dat ik vroeger als kind op verjaardagen ook wel eens een half glaasje bier kreeg, daar keek niemand van op, laat staan dat iemand er iets van zei. Het was feest. Dat vierde je met zijn allen, én met alcohol. En daar liet je je kind lekker van meeproeven. Alcohol was toen ook nog heel geliefd in vliegtuigen, want: uitermate effectief voor krijsende baby’s. De stewardess dipte de speen in de port en de huilbaby viel gelukzalig in slaap. Iedereen blij. Tegenwoordig kan de stewardess een flinke rechtse verwachten als ze dat in haar hoofd zou halen. En ik denk ook niet dat ik daarlater bij mijn kleinkinderen mee hoef aan te komen.

8 Vrijheid blijheid: als je maar om half 6 thuis was

Urenlang waren we van huis. We speelden 8 straten verderop voetbal met kinderen die veel ouder waren, staken fikkie achter de kerk, gingen zonder zwemdiploma mee in de roeiboot van klasgenoten die aan de andere kant van de drukke weg woonden. Mijn ouders vonden het allemaal prima. Als je maar weer om half 6 aan tafel zat voor het avondeten. Onveilig? Misschien. Al moet ik toch wel concluderen dat het voor kinderen in de tijd veel leuker was. Minder controle en méér avontuur. Kom daar tegenwoordig nog maar eens om. Kinderen van 7 lopen tegenwoordig al met een smartphone om hun ouders continu te laten weten welke stap ze gezet hebben. Wij hadden het goed 🙂

Meer lezen over vroegah? Hier vonden we wat heerlijke tijdschriftcovers uit de jaren ’70 en ’80 – van de Tina tot de Viva!

 

 

 

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Schrijf je in voor de ultieme survivalgids voor het leven na de 50

Geen garanties dat je het overleeft, maar een avontuur wordt het zeker!